விறகுத் தட்டுப்பாட்டைப் போக்க 1877-ஆம் ஆண்டு ராமநாதபுரம் மாவட்டத்திற்கு வறட்சியைத் தாங்கும் மரமாக ஆங்கிலேயர்களால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. பின்னர் 1960-களில் காமராஜர் ஆட்சிக்காலத்தில், விறகுப் பஞ்சத்தைத் தீர்க்க ‘பஞ்சத் தாங்கி’ எனப் பெயரிடப்பட்டு ஹெலிகாப்டர் மூலம் வான்வழியாக விதைகள் தூவப்பட்டு தமிழகம் முழுவதும் வேகமாகப் பரவியது. தமிழ்நாட்டின் வறண்ட, கரிசல் மண் பகுதிகளில் இன்று மிகப்பெரிய சவாலாக நிற்பது சீமைக்கருவேல மரம். ஒரு காலத்தில் நல்ல நோக்கத்தில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட இந்த வெளிநாட்டு இனம், இன்று விவசாய நிலங்களை விழுங்கும் கொடிய களையாக மாறிவிட்டது. சாகித்திய அகாடமி விருது பெற்ற ‘சூல்’ நாவலின் ஆசிரியரும், கரிசல் காட்டு வேளாண் பின்னணி கொண்டவருமான எழுத்தாளர் சோ. தர்மன் அவர்கள் தன் முகநூல் பதிவின் மூலம் இந்த பிரச்சினையை முன்வைத்திருப்பது, ஏராளமான உழவர்களின் மனக் குமுறலுக்கு குரல் கொடுத்திருக்கிறது.
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!பிரச்சினையின் வேர்
புதுக்கோட்டை மாவட்ட ஆட்சியர் அலுவலகம் அண்மையில் ஒரு அறிவிப்பை வெளியிட்டுள்ளது. பட்டா நிலங்களில் வளர்ந்திருக்கும் சீமைக்கருவேல மரங்களை உரிமையாளர்களே தங்கள் சொந்த செலவில் குறிப்பிட்ட காலக்கெடுவுக்குள் அகற்ற வேண்டும் என்பதே அந்த அறிவிப்பு. அப்படி அகற்றத் தவறினால், அரசே அதை அகற்றி, அதற்கான செலவை அந்தந்த நில உரிமையாளரிடமிருந்து வசூலிக்கும் என்ற எச்சரிக்கையும் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த நடவடிக்கைக்கு அடிப்படையாக இருப்பது, மதுரை உயர்நீதிமன்ற கிளையில் பல ஆண்டுகள் நடந்த ஒரு வழக்கின் தீர்ப்பு.
இந்தத் தீர்ப்பை பொதுவெளியில் பெருமையாக முன்வைப்பது தொடர்பாகவும், அதை செயல்படுத்தும் விதம் தொடர்பாகவும் எழுத்தாளர் சோ. தர்மன் கேள்விகளை எழுப்பியுள்ளார். நீதிமன்றத் தீர்ப்பை பெற்றவர்கள் அதை அமல்படுத்துவதைக் கண்காணிப்பதே பொறுப்பு என்றும், அதற்குப் பதிலாக மரம் வெட்டும் பணியில் நேரடியாக இறங்கி புகைப்படங்களுக்கு போஸ் கொடுப்பது சரியான அணுகுமுறை அல்ல என்றும் அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். இது வெறும் தனிப்பட்ட விமர்சனம் அல்ல; மாறாக, சட்டப் போராட்டங்களின் பலனை நடைமுறை யதார்த்தத்துடன் இணைக்கத் தவறும்போது என்ன நடக்கும் என்பதற்கான ஒரு எடுத்துக்காட்டு.
எழுப்பப்படும் அடிப்படைக் கேள்விகள்
இந்தப் பதிவில் முன்வைக்கப்படும் கேள்விகள் மிகவும் நடைமுறைச் சார்ந்தவை. தமிழ்நாட்டில் எத்தனை ஏக்கர் நிலத்தில் சீமைக்கருவேல மரங்கள் பரவியுள்ளன, அவற்றில் தனியார் நிலம் எவ்வளவு, அரசு நிலம் எவ்வளவு என்ற அடிப்படைத் தரவே இதுவரை தெளிவாக இல்லை. இவற்றை அகற்றுவதற்கு ஆகும் மொத்தச் செலவு எவ்வளவு, ஜே.சி.பி. போன்ற கன இயந்திரங்களுக்கான வாடகை எவ்வளவு, ஒரு ஏக்கருக்கு எத்தனை மணி நேரம் இயந்திரம் இயக்க வேண்டும் என்ற கணக்குகள் எதுவும் பொதுவெளியில் இல்லை.
மேலும், சீமைக்கருவேல மரத்தின் விதைகள் புளிய முத்து போன்ற தடித்த ஓடு கொண்டவை. இவை ஆண்டுக்கணக்கில், ஏழு தலைமுறை வரை கூட மண்ணுக்குள் உயிர்ப்புடன் இருந்து, சாதகமான காலநிலை கிடைத்தவுடன் மீண்டும் முளைத்துவிடும் திறன் கொண்டவை. எனவே, ஒருமுறை வெட்டி அகற்றியதோடு பிரச்சினை முடிந்துவிடாது. தொடர்ச்சியான கண்காணிப்பும், மீண்டும் முளைக்கும் தாவரங்களை அழிக்கும் நீண்டகால திட்டமும் இல்லாமல், இந்த நடவடிக்கை வெறும் தற்காலிக காட்சிப் பொருளாக மட்டுமே முடிந்துவிடும் அபாயம் உள்ளது.
தனியார் பட்டா நிலத்தில் உள்ள மரங்களை அகற்ற காலக்கெடு விதிக்கும் அதிகாரிகள், அரசுக்குச் சொந்தமான புறம்போக்கு நிலங்கள், ஆற்றங்கரைகள், குளக்கரைகள் ஆகியவற்றில் பரவியிருக்கும் சீமைக்கருவேல மரங்களை அகற்ற எவ்வளவு நிதி ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள் என்பதும் முக்கியமான கேள்வி. சமச்சீரற்ற இந்த அணுகுமுறை, சிறு விவசாயிகளின் மீது மட்டும் இறுதி பொறுப்பை சுமத்துவதாக அமைந்துவிடும் அபாயம் இருக்கிறது.
விவசாயியின் யதார்த்தம்
இந்தப் பிரச்சினையின் மனித முகத்தை புரிந்துகொள்வது அவசியம். கரிசல் பகுதிகளில் பல சிறு, குறு விவசாயிகள் தங்கள் நிலத்தில் விவசாயம் செய்ய முடியாத நிலைமையால், அந்நிலத்தை தரிசாக விட்டுவிட்டு, வேலைதேடி நகரங்களுக்கு புலம்பெயர்ந்திருக்கிறார்கள். அவர்களின் நிலத்தில் ஆண்டுகளாக இயற்கையாகவே சீமைக்கருவேல மரங்கள் அடர்ந்து வளர்ந்திருக்கும். இப்போது, திடீரென அவர்களிடம் முப்பதாயிரம், நாற்பதாயிரம் ரூபாய் செலவில் அந்த மரங்களை அகற்ற வேண்டும் என்று கேட்கும்போது, அன்றாட வாழ்க்கைக்கே போராடும் அவர்களால் அவ்வளவு பணத்தை எங்கிருந்து திரட்ட முடியும் என்பது கேள்விக்குறியாகவே உள்ளது. இது சட்டரீதியான கடமையாக இருந்தாலும், அதை நடைமுறைப்படுத்தும் விதத்தில் மனிதாபிமானமும், படிப்படியான உதவித் திட்டமும் இடம்பெற வேண்டியது அவசியம்.
முன்னோக்கிய பாதை
இதே போன்ற ஒரு பிரச்சினையை, மணல் கொள்ளையை தடுக்க புரட்சியாளர் நல்லகண்ணு அவர்கள் முன்னர் நீதிமன்றம் சென்று வென்ற வரலாறும் நினைவுகூரப்படுகிறது. சட்டப் போராட்டங்கள் வெற்றி பெறுவது ஒரு படி மட்டுமே; அதை நடைமுறையில் நியாயமாகவும், விளைவுகளை கணக்கில் கொண்டும் அமல்படுத்துவது இன்னும் முக்கியமான படி.
சீமைக்கருவேல மரங்களை அகற்றுவது தேவைதான். ஆனால் அதை தாவரவியல் நிபுணர்கள், வேளாண் விஞ்ஞானிகள், மற்றும் நேரடியாக பாதிக்கப்படும் விவசாயிகளுடன் கலந்தாலோசித்து, அறிவியல்பூர்வமாகவும் நடைமுறைச் சாத்தியமாகவும் திட்டமிட வேண்டும். அரசு நிதி உதவி, படிப்படியான காலக்கெடு, மற்றும் மீண்டும் முளைக்காமல் தடுக்கும் நீண்டகால பராமரிப்புத் திட்டம் ஆகியவை இணைந்தால் மட்டுமே, இந்த முயற்சி உண்மையான வெற்றியை அடையும். இல்லையெனில், நீதிமன்றத் தீர்ப்பு காகிதத்தில் மட்டுமே பிரகாசமாக இருந்து, நிலத்தில் உழைக்கும் சாமானிய விவசாயியின் வாழ்க்கையை இன்னும் சிக்கலாக்கிவிடும் அபாயமே மிஞ்சும்.
பிரதிபலிக்கும் ஒரு கண்ணாடி
சோ. தர்மன் அவர்களின் பதிவு, வெறும் ஒரு நபரின் செயல்பாட்டை மட்டும் விமர்சிப்பதல்ல; மாறாக, சட்டம் – நிர்வாகம் – மக்கள் வாழ்வாதாரம் என்ற முக்கோணத்தில் நியாயம் எப்படி சமன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்ற பெரிய கேள்வியை முன்வைக்கிறது. சீமைக்கருவேல மரம் என்பது வெறும் தாவரவியல் பிரச்சினை அல்ல; அது தமிழ்நாட்டு விவசாயத்தின் நிலைமையையும், கொள்கை வகுப்பாளர்களுக்கும் நிலத்தில் உழைப்பவர்களுக்கும் இடையேயான இடைவெளியையும் பிரதிபலிக்கும் ஒரு கண்ணாடி.
One response to “சீமை கருவேல மரம்: அவசரப்படும் அரசு… அவதிப்படும் விவசாயிகள்!”
-
மாற்றுத் திட்டத்தை முன் வைக்கலாம். சீமை மரத்தை அகற்றுவதற்கு தொகையாக அந்த மரத்தையே விற்று பணம் பெற அனுமதிக்கலாம். பிரச்சனை பேசுவது விட தீர்வு காண்பது முக்கியம்.
3
20
20
20
Leave a Reply